Να μην ξεχάσω να ζω

Σε ένα ντοκιμαντέρ που έβλεπα πρόσφατα έμαθα ότι η λιβελούλα ζει μόνο λίγες εβδομάδες.
Λίγες; Δηλαδή πόσο λίγες; Τι προλαβαίνει να κάνει κανείς αν του απομένει λίγος χρόνος ζωής; Προλαβαίνει να κάνει όλα εκείνα που τον γεμίζουν;
Η απάντηση είναι ναι.
Πολλά μπορεί να κάνει κανείς ακόμα και σε λίγα λεπτά.
Σκέφτηκα πως άμα αντιμετωπίζαμε τη ζωή σαν να μην υπάρχει αύριο σίγουρα θα ήμασταν περισσότερο ευτυχισμένοι. Θα κάναμε ό,τι τρελό μας κατέβαινε στο κεφάλι αδιαφορώντας για τις συνέπειες. Θα ξεπερνάγαμε και τους πιο μεγάλους μας φόβους, θα λέγαμε περισσότερα σ'αγαπώ, δεν θα σκεφτόμασταν εγωιστικά και στο λεξιλόγιό μας δεν θα υπήρχαν τα πρέπει και τα μη.
Δεν θα χάναμε ευκαιρία για διασκέδαση, δεν θα συμβιβαζόμασταν, θα κάναμε λιγότερες υποχωρήσεις, δεν θα υποκρινόμασταν και σίγουρα θα μέναμε μακριά από εκείνους που θέλουν να μας χαλάσουν τη διάθεση με τον αρνητισμό τους.
Θα δίναμε αξία στο κάθε δευτερόλεπτο και θα γευόμασταν τη ζωή ως το μεδούλι.
Πόσο συχνά όμως δεν τη σεβόμαστε αντιθέτως την κακοποιούμε; Παρασυρόμαστε από όλα αυτά τα χαζά της καθημερινότητας που αδίκως μας χαλάνε τη διάθεση και ξεχνάμε τελικά να ζούμε. Χάνουμε πολύτιμες στιγμές, γκρινιάζοντας και μιζεριάζοντας, μεγαλοποιώντας ασήμαντες καταστάσεις.
Τελικά δεν θα έπρεπε να παίρνουμε τη ζωή στα σοβαρά. Εγώ ψηφίζω τη ζωή με τα λάθη και τα πάθη. Τις έντονες και γεμάτες στιγμές.
Ας αναθεωρήσουμε λοιπόν, ποτέ δεν είναι αργά για αλλαγές .

Προσθήκη νέου σχολίου


Κωδικός ασφαλείας
Ανανέωση