I said hey now


I said hey now
We‘ve got to make it rain somehow

She told me to

And showed me what to do

Our Maggie makes it in a cloud…..

Ακούω αυτό το τραγούδι από τους Red Hot Chili Peppers και πιάνω τον εαυτό μου να χαμογελά.
Τι δύναμη έχει η μουσική. Τι δύναμη έχουν τα τραγούδια. Και μόνο στο άκουσμά της μουσικής έχουν ξυπνήσει όλες οι αναμνήσεις, όλες οι αισθήσεις ακόμα και οι μυρωδιές.
Θυμάμαι τα καλοκαίρια μου… Την μυρωδιά από το αντηλιακό μου. Την αλμύρα στο κορμί μου.
Τα ακατάστατα μαλλιά μου. Την μπύρα που έχει ήδη αρχίσει να ζεσταίνεται αλλά δε βαριέσαι θα πάρω άλλη. Τα χαζά μου τσιγάρα που ενώ δεν καπνίζω του δίνω και καταλαβαίνει. Τα σφηνάκια colombiana. Το πιο όμορφο ηλιοβασίλεμα στο Λαγκούβαρδο. Τα κερωμένα σανίδια. Τα ωραία αγόρια. Τα ωραία κορίτσια. Τους ωραίους ανθρώπους. Τις ατελείωτες συζητήσεις μέχρι το σούρουπο και τα κουνούπια. Το αγόρι που χαζοφλερτάρω. Ένα βλέμμα, ένα άγγιγμα, ένα υπονοούμενο και ένα πονηρό χαμόγελο. Το αγόρι που γουστάρω στ’αλήθεια. Το μου λείπεις.
Το σ’ αγαπώ. Το ο,τι δεν είσαι πια εδώ. Το επόμενο καλοκαίρι. Τα όμορφα που έρχονται…
Το ταξίδι που θέλω σαν τρελή να κάνω στην Καλιφόρνια. Ουπς έφτασα στο μάθημα και τέλειωσε και το τραγούδι. Και είναι Μάρτιος και έπιασε και ένα κρύο…
Και όλα αυτά φαντάζουν μακρινά αλλά εγώ θα μετράω αντίστροφα για το καλοκαίρι. Για το καλοκαίρι μου. Το κουβαλάω άλλωστε μέσα μου… Πού και πού θα σκέφτομαι και εσένα και όπως διάβασα κάπου: « Όταν θες κάποιον πολύ, κάνε υπομονή, θα ξενερώσεις».
Ορκίζομαι να προσπαθήσω να το εφαρμόσω…

 

Προσθήκη νέου σχολίου


Κωδικός ασφαλείας
Ανανέωση