Θέλει κότσια η αλήθεια

«Mην αφήσεις το αδιανόητο να γίνει αδύνατο».

Πέτυχα αυτό το μικρό στιχάκι σε έναν τοίχο και δεν μου άφησε περιθώρια από το ν’αναρωτηθώ… Μήπως είμαστε όλο λόγια και καθόλου πράξεις; Και θα σας εξηγήσω τι εννοώ.
Καθημερινά κατακλύζουν τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης διάφορα τσιτάτα γνωμικά, μερικά πολύ πετυχημένα ομολογουμένως, που κρύβουν όμως μια βαθιά πραγματικότητα. Την ανάγκη να πούμε κάτι, να μοιραστούμε αυτό που νιώθουμε, να ανακαλέσουμε μνήμες και να ονειρευτούμε ότι με αυτή την κίνηση, τη μια κοινοποίηση, το μήνυμα θα βρει τον αποδέκτη του.
Και οι πράξεις; Τι γίνεται με τις πράξεις; Στο παραπάνω σχήμα επικοινωνίας έχουμε τον αποστολέα, το μήνυμα αλλά όχι τον άμεσο αποδέκτη. Ζούμε σε μια καμουφλαρισμένη εποχή που μάθαμε πολύ καλά να κρύβουμε το μέσα μας φορώντας διάφορες μάσκες.
Και εδώ κολλάνε οι πράξεις. Πού πήγε το σε θέλω, μου λείπεις, σε σκέφτομαι.
Σας βάζω δύσκολα ε; Αυτό το τόσο αυτονόητο το αναγάγαμε σε επιστήμη.
Απλές κουβέντες που δεν μπορούν να στριμωχτούν στο τοίχο του Facebook, ούτε σε ένα like.Πώς να το κάνουμε..τo συναίσθημα δεν στριμώχνεται. Το συναίσθημα θέλει πράξη, απόδειξη, κόπο, τίμημα. Στην εποχή της εικόνας και του φαίνεσθαι, η αλήθεια μοιάζει ξεγύμνωμα στην Πλατεία Συντάγματος.
Οπότε που καταλήγουμε; Λέω ότι θέλει κότσια η αλήθεια. Και ότι ακόμα και αν φάμε τα μούτρα μας θα ξέρουμε ότι τουλάχιστον το προσπαθήσαμε, το ζήσαμε όχι μέσα από κάποιες αράδες που ξεσηκώσαμε αλλά στη σωστή του διάσταση, στην πραγματικότητα.
Τόλμη θέλει η ζωή , αληθινούς ανθρώπους ,απλόχερα συναισθήματα για να μην καταλήξουμε σαν ένα άλλο στιχάκι που διάβασα:
«Εάν με θέλει πολύ θα ψάξει να με βρει… και σκέφτηκαν και οι δυο το ίδιο.»

PS Άρχισα και έκλεισα με στιχάκια καταλαβαίνετε… κρύβομαι και εγώ από τον αποδέκτη. Και κορίτσια φιλική συμβουλή όχι άλλο Λειβαδίτη.

 

Προσθήκη νέου σχολίου


Κωδικός ασφαλείας
Ανανέωση