Αγάπη μόνο

Πόσο μεγάλη είναι η αγάπη και μας κάνει να φαινόμαστε τόσο μικροί σχεδόν ανήμποροι.
Μοιάζει με τον Ήλιο, φωτεινός, ζωηρός, έντονος, καυτός, αφέντης της πλάσης. Πλέκει με τις ηλιαχτίδες του αόρατα νήματα που σε εντοπίζουν και δεν σ'αφήνουν να ξεγλιστρήσεις αφού τρυπώνουν και στην πιο μικρή χαραμάδα... Αρκεί να υπάρχει μια τόσο δα μικρούλα οπή.
Και άλλοτε είναι γλυκός και το αγκάλιασμα του χάδι απαλό, άλλοτε μεσολαβούν σύννεφα και εμποδίζουν το έργο του και άλλοτε αν τον κοιτάξεις κατάματα κινδυνεύεις να τυφλωθείς γιατί δεν αντέχεις την κάψα του.
Έτσι και η αγάπη...Αναζητά ένα μονοπάτι για να οδηγηθεί σε ασφαλές μέρος, να σιγουρέψει την απόλυτη κυριαρχία της. Μέχρι να βγει θριαμβευτής όμως έχει διανύσει ένα δρόμο σπαρμένο με Κύκλωπες και Δράκους και Τέρατα που ίσως δεν καταφέρεις να νικήσεις ή μπορείς να βγεις από τη μάχη με απώλειες. Είναι ένας αγώνας όπως στα παραμύθια γιατί η αγάπη είναι ένα παραμύθι και μάλιστα το σπουδαιότερο, το παραμύθι της ζωής.
Γι'αυτό η αγάπη μας ξετρελαίνει, μας οδηγεί σε μέρη μαγικά, πρωτόγνωρα, αγγίζει την παιδικότητα μας, μας ταξιδεύει στη Χώρα όπου συγκατοικούν το όνειρο, η μαγεία και το παραμύθι πασπαλισμένα με ένα πέπλο αστερόσκονης. Ο άνθρωπος που αγαπά λάμπει, έχει δανειστεί κάτι από τη λάμψη του Ήλιου, αν μάλιστα αγαπηθεί παίρνει και από το φως του αστεριού. Στην πραγματικότητα είναι αυτό το περίεργο πάντρεμα του Ήλιου και του αστεριού. της μέρας με τη νύχτα, της γυναίκας με τον άντρα, που δίνει στο διαφορετικό την όψη του όμοιου.
Αυτό το διαφορετικό είναι που κάνει την αγάπη μοναδική. Η αγάπη φοράει όλους τους μανδύες της, εξαντλεί όλους τους συνδυασμούς, κρύβεται κάτω από μαύρα πέπλα και ξεπροβάλλει μέσα από πολύχρωμα τούλια. Σαν μικρό παιδί κουρνιάζει στην πιο καλή κρυψώνα και περιμένει να φανερωθεί. Είναι όμως τελικά αυτή που αποκαλύπτεται...Γιατί η αγάπη όλους τους βρίσκει!

 

Προσθήκη νέου σχολίου


Κωδικός ασφαλείας
Ανανέωση