Φτου Ξελευτερία


Σε βαρέθηκα. Ας το αποδεχτούμε,δεν οδηγεί πουθενά. Από χαρούμενος σκοπός έγινες μακρόσυρτο μοιρολόι. Αυτή η ατελείωτη μουρμούρα στις κοριτσίστικες παρέες,ο καφές της παρηγοριάς,να ζήσουμε,να τον θυμόμαστε. Αδιέξοδο για να μην πω γκρεμός.
Μαζεύτηκαν πολλά άλλωστε...
Έγινες αφόρητα κουραστικός,σχεδόν εμμονικός με πτυχές σαδισμού. Ωραία η Ονειροχώρα που κατοικείς αλλά μπερδεύτηκα στους λαβυρίνθους της και βλέπω μόνο τοίχους και καθόλου από τη μαγική της αστερόσκονη.
Και ο θρόνος που σε είχα στήσει; Στο τέλος ήσουν τόσο ψηλά που καλά καλά δεν σ'έβλεπα.Έμεινες μόνο σαν μια ανάμνηση,ένα κολασμένο αντικείμενο πόθου ωραιοποιημένο.απρόσιτο,ιερό.
Με κράταγες λοιπόν αιχμάλωτη σφιχτά,χειροπόδαρα και έμπαινες κάθε φορά στο κελί μου για να με δέσεις κάθε φορά λίγο πιο σφιχτά. Ώσπου έγινες θλίψη,πληγή,πόνος.
Ήρθε όμως η στιγμή,(Πάντα έρχεται) που εσύ δε μου δίνες σημασία. Αναπαυμένος στη σιγουριά και στην έπαρση σου, άρπαξα το κλειδί και έλυσα τις αλυσίδες.
Και ας ήμουν μουδιασμένη και πληγωμένη κατάφερα ν'απομακρυνθώ τόσο πολύ, που πια δεν ήσουν ούτε καν ανάμνηση.
Ανεκπλήρωτε Έρωτα στην "έσκασα"¨!!!
Σε αφήνω στη Χώρα του Ποτέ,στη Χώρα που δε γίνεται τίποτα και που ο χρόνος έχει σταματήσει στην αναμονή. Αναμονή για τη ζωή που δεν έζησα.
Φτου Ξελευτερία!
Πάω να βρω τον ωραίο Έρωτα. Αυτόν ντε που τον ζεις,τον γεύεσαι,τον αγγίζεις και σου κρατά και το χέρι.
Ίσως βέβαια με προλάβει και με βρει αυτός πρώτος...Ίσως ήδη να με βρήκε...

Προσθήκη νέου σχολίου


Κωδικός ασφαλείας
Ανανέωση