Πανσέληνος

Ολοστρόγγυλο,προκλητικό μου κλείνεις το μάτι.

Όχι,δε θέλω να σ' ανεβάσω φωτογραφία με μια λεζάντα

ούτε να γίνεις τραγούδι και μήνυμα.

Θέλω να σ'ακολουθήσω!

Ξαπλώνω στην παραλία και σε χαζεύω.

Εκεί με οδήγησες.

Τ'αστέρια,οι φίλοι σου σκόνταψαν και αυτά στο φως σου και χάθηκαν.

(Μήπως ντράπηκαν την αγάπη μας;)

"Μου 'χες υποσχεθεί ότι θα μετράγαμε τ'αστέρια."

Όχι εσύ Φεγγάρι μου,Αυτός.

Δεν είμαι μόνη μου...

Είναι δίπλα μου ξαπλωμένος στην κουβέρτα που έστρωσε

και γω παραπονιέμαι γιατί έχω γεμίσει άμμο και γελάω δυνατά

σπάζοντας την απόλυτη ηρεμία.

Και συλλέγω ευλαβικά τα σπασμένα κομμάτια της βραδιάς για να τα πάρω φυλαχτό.

Δικά μου και δικά του.

Και το φως σου λούζει τα μισοκατεβασμένα ρούχα μας

μέχρι που η υγρασία τρυπάει το κορμί μας

παρά τη βαθειά αγκαλιά.

Τότε θ'ανηφορίσουμε στο μονοπάτι

για να κοιμηθούμε πλάι πλάι

κάτω από το ξάγρυπνο βλέμμα σου που τρυπώνει από τη χαραμάδα.

Τι φταις και συ Φεγγάρι μου;

Μπερδεύτηκες στα γρανάζια των σκέψεων μου.

Ανοιγοκλείνω τα μάτια.

'Ηταν όντως αληθινό;

Το ζησα;

Μοναδικοί μάρτυρες οι τρεις μας.

Ας είναι.

Καληνύχτα!

 

 

 

 

Προσθήκη νέου σχολίου


Κωδικός ασφαλείας
Ανανέωση