"Οδηγός" Αισιοδοξίας

"Οδηγός" Αισιοδοξίας


Είναι η ίδια μας η ζωή που δεν είναι τίποτα άλλο από στιγμές.Σημαντικά και ασήμαντα...σκέψεις,μυρωδιές,φωνές,πρόσωπα...Αναμνήσεις...που συνθέτουν το παζλ της ζωής του καθενός...Η προσωπική εσωτερική τράπεζα συναισθημάτων....

Να σκέφτεσαι ένα τραγούδι και να το ακούς μετά από λίγο στο ραδιόφωνο,να περπατάς ανέμελα και να ξεσπά μπόρα,να διαμαρτύρεσαι στη φίλη σου γιατί δεν πήρε ομπρέλα και να σου λέει γιατί κάποια φίλη μου, μου είπε ότι ανοίγει ο καιρός,να μυρίζει άνοιξη,να πίνεις τον αγαπημένο σου καφέ,να κάνεις έρωτα και να μην θες να σηκωθείς από το κρεβάτι,να διαβάζεις ένα καλό βιβλίο,να ανεβάζεις τις αποκριάτικες στολές και να αρχίζεις τις φασουλίες,να πηγαίνεις στο στέκι σου και να βλέπεις φίλους,να απογοητεύεσαι αλλά να ξανασηκώνεσαι,να συγχωρείς,να δίνεις απλόχερη αγάπη,να κάνεις κοπλιμέντα,να γελάς δυνατά,να κάνεις αστεία,να ετοιμάζεις έναν ολόκληρο χειμώνα το καλοκαίρι σου,να φτιάχνεις αφίσες για τη Disco Valentine,να δέχεσαι χάδια,να αναγνωρίζεις τη μυρωδιά της μαμάς σου,να κοιτάζεις τον αγαπημένο σου και να λιώνεις,να κάνεις περιττά δώρα στον εαυτό σου,να πηγαίνεις διακοπές και να κάνεις ταξίδια,να δέχεσαι την κατσάδα από την αδερφή σου,να χτυπούν ασταμάτητα μηνύματα από το δικό σου γκρουπ στο viber που λένε τα ίδια και τα ίδια,να πιάνεσαι από την γυμναστική αλλά να νιώθεις ευεξία,να παίρνεις αγκαλιά ένα μωράκι,να κάνεις τρέλες,να σε αποκαλούν μαϊμού,να γνωρίζεις ωραίους ανθρώπους,να χαζοφλερτάρεις,να πιεις λίγο παραπάνω,να μαθαίνεις,να εξελίσσεσαι,να είσαι ο εαυτός σου,να έχεις δει τον ουρανό με τα άπειρα αστέρια,να είσαι στο μπαλκονάκι και να έχεις κάνει μεταφυσικές συζητήσεις,να έχεις ξεμείνει στην παραλία και να φεύγεις άρον άρον από το κυνήγι των κουνουπιών,να ετοιμάζεσαι για το πρώτο ραντεβού,να πέφτει το πρώτο φιλί,να περπατάς χέρι χέρι,να σε κακομαθαίνει ο μπαμπάς σου,να κάνεις ατελείωτες συζητήσεις με τις φίλες σου και να αναλύεις για χιλιοστή φορά τί έπαθαν οι άντρες,να παίρνεις αγκαλιά τους αγαπημένους σου....

Θα μπορούσα να απαριθμήσω άπειρες σελίδες με να...36 χρόνια είναι αυτά...ένα μικρό κομμάτι από το δικό μου παζλ,από τις δικές μου αναμνήσεις,από τις δικές μου στιγμές...Όσα δύσκολα και αν έρθουν τον εαυτό σου δεν μπορείς να τον χάσεις,τις στιγμές σου τις κουβαλάς πάντα σαν σαλιγκάρι και μπορείς εσύ να τις ανασύρεις όποτε θες. Και πότε είναι η ιδανική στιγμή;Όταν τα πράγματα είναι κάπως...Γι'αυτό...........
Δεύτερη ζωή δεν έχει.. μην αφήνεις το παζλ μισοτελειωμένο...

Παραθέτω το αγαπημένο μου τραγούδι που πάντα μου φτιάχνει τη διάθεση

 

Προσθήκη νέου σχολίου


Κωδικός ασφαλείας
Ανανέωση